PIT-2 po ustaniu zatrudnienia

7 lipca 2022
Kategoria: Wynagrodzenia

Wynagrodzenie po ustaniu zatrudnienia a KUP i kwota zmniejszająca

Z przepisów art. 32 ust. 3 ustawy o PDOF wynika, że zaliczki obliczone według skali podatkowej za miesiące od stycznia do grudnia zmniejsza się o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, pod warunkiem, że pracownik złożył pracodawcy oświadczenie PIT-2.

Ministerstwo Finansów m.in. w interpretacji indywidualnej
z dnia 30 listopada 2012 r.
nr DD3/033/22/OBQ/12/PK-463
uznało, że płatnik nie może stosować w takiej sytuacji kwoty zmniejszającej podatek:
(…)
w przypadku ustania stosunku pracy, strony tego stosunku nie są już dla siebie "pracownikiem" i "zakładem pracy" stosownie do art. 32 ust. 3 ustawy. Z tych względów od wypłat wynikających ze stosunku pracy dokonywanych po ustaniu tego stosunku płatnik ma obowiązek poboru zaliczek, jednak, wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, nie posiada już uprawnienia do zmniejszenia zaliczki o 1/12 kwoty zmniejszającej podatek (…).

Powyższe stanowisko zostało jednak zakwestionowane przez:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
w wyroku z dnia 18 września 2013 r. (sygn. akt III SA/Wa 811/13)
a następnie przez
Naczelny Sąd Administracyjny
w wyroku z dnia 8 marca 2016 r. (sygn. II FSK 41/14)
W wyroku WSA, sąd stwierdził, że jeżeli nie doszło do zmiany stanu faktycznego, to sam fakt ustania stosunku pracy powodujący, że strony tego stosunku przestają być dla siebie "pracownikiem" i "zakładem pracy" nie oznacza, że płatnik traci uprawnienie do pomniejszenia zaliczki o 1/12 kwoty zmniejszającej podatek od wypłaconego wynagrodzenia za ostatni miesiąc obowiązującej umowy o pracę. NSA potwierdził prawo do stosowania kwoty zmniejszającej podatek w omawianej sytuacji.
W związku z powyższymi wyrokami sądów, Minister Finansów zajął ponownie stanowisko odnośnie stosowania kwoty zmniejszającej podatek po ustaniu zatrudnienia, w którym czytamy, że:
(…)
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 08 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 41/14 oddalił skargę kasacyjną Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 811/13 na zmianę interpretacji z dnia 30 listopada 2012 r. nr DD3/033/22/OBQ/12/PK-463. Zatem utrzymany w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r. uchylający przedmiotową zmianę interpretacji jest ostateczny i nie podlega zaskarżeniu. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie - jeżeli nie doszło do zmian stanu faktycznego wynikającego z oświadczenia określonego w art. 32 ust. 3 u.p.d.o.f. to sam fakt ustania stosunku pracy powodujący, że strony tego stosunku przestają być dla siebie 'pracownikiem' i 'zakładem pracy' nie oznacza, że płatnik traci uprawnienie do pomniejszenia zaliczki o 1/12 kwoty zmniejszającej podatek od wypłaconego wynagrodzenia za ostatni miesiąc obowiązującej umowy o pracę. Skarżąca nadal wypłaca wynagrodzenie z tytułu stosunku pracy, a więc jako zakład pracy natomiast podatnik, którym jest były pracownik nie powiadomił o zmianach stanu faktycznego wynikającego z oświadczenia, bowiem stan ten nie uległ zmianie. W związku z powyższym Minister Finansów w zaskarżonej zmianie interpretacji naruszył przepis art. 32 ust. 4 u.p.d.o.f. w zw. z art. 32 ust. 3 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego Skarżąca nie powinna zmniejszać należnej zaliczki na podatek dochodowy o 1/12 kwoty wolnej od podatku. Podkreślić należy, że przedmiotowy wyrok został wydany w indywidualnej sprawie, i wiąże ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Stosowna adnotacja o uchyleniu przez WSA w Warszawie wskazanej w wystąpieniu zmiany interpretacji indywidualnej zostanie niezwłocznie zamieszczona w bazie SIP. Jednocześnie, z uwagi na brak innych rozstrzygnięć sądów administracyjnych w zakresie możliwości zmniejszania przez płatnika zaliczki o 1/12 kwoty zmniejszającej podatek w przypadku wypłaty wynagrodzenia po ustaniu stosunku pracy, Ministerstwo Finansów prezentuje stanowisko w tym zakresie tożsame z powołanym wyrokiem sądu administracyjnego".

Wobec powyższych wyroków sądów jak i stanowiska Ministra Finansów należy przyjąć, iż wypłacając byłemu pracownikowi wynagrodzenie po ustaniu stosunku pracy, koszty uzyskania przychodu powinny być stosowane w wysokości takiej w jakiej były stosowane w okresie zatrudnienia (bez pomniejszania ich do kosztów podstawowych).

Powyższe potwierdził m.in.:
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej
z dnia 14 maja 2019 r.
sygn. 0114-KDIP3-2.4011.162.2019.2.JG1
w której czytamy:
(…)
w świetle omawianych przepisów oraz przedstawionego stanu faktycznego uznać należy, że od wypłacanych byłym pracownikom świadczeń dodatkowego wynagrodzenia rocznego, należnych z tytułu uprzednio łączącego strony stosunku pracy, były pracodawca (Wnioskodawca) – jako płatnik – powinien obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy z zastosowaniem miesięcznych kosztów uzyskania przychodów ze stosunku pracy oraz pomniejszyć zaliczkę o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek (…).

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej
z dnia 25 maja 2017 r.
sygn. 0112-KDIL3-1.4011.43.2017.1.AMN
w której czytamy:
(…)
istotne jest, aby w chwili wypłaty wynagrodzenia z tytułu stosunku pracy nadal były spełnione warunki, od których ustawodawca uzależnia prawo do zmniejszenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. 
Zatem jeżeli nie doszło do zmian stanu faktycznego wynikającego z oświadczenia określonego w art. 32 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to sam fakt ustania stosunku pracy powodujący, że strony tego stosunku przestają być dla siebie „pracownikiem” i „zakładem pracy” nie oznacza, że płatnik traci uprawnienie do pomniejszenia zaliczki o 1/12 kwoty zmniejszającej podatek od wypłaconego wynagrodzenia i innych świadczeń wynikających z umowy o pracę obowiązującej przed rozwiązaniem stosunku pracy, bowiem płatnik nadal wypłaca wynagrodzenie czy inne świadczenia z tytułu stosunku pracy, a więc jako zakład pracy. Wobec powyższego sam fakt ustania stosunku pracy nie powoduje, że wygasa zobowiązanie pracodawcy do zmniejszania zaliczki o 1/12 kwoty zmniejszającej podatek wynikające ze złożonego przez pracownika PIT-2. (…)”.

Ważne:
W roku 2022 Ministerstwo Finansów (pomimo braku zmian w przepisach prawnych) po raz kolejny zmieniło stanowisko w sprawie stosowania wniosków i oświadczeń mających wpływ na rozliczanie wynagrodzeń po ustaniu stosunku pracy. Miejmy nadzieję, że wprowadzony nowy art. 31a ustawy o PDOF (obowiązujący od 1 stycznia 2023 r.) zakończy te wątpliwości.

Interpretacja indywidualna Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
z dnia 18 maja 2022 r.
sygn. 0112-KDIL2-1.4011.199.2022.1.AMN

Zmiany od 1 stycznia 2023 r.:
Oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki na podatek dochodowy

art. 31a ustawy o PDOF
7.
Po ustaniu stosunku prawnego stanowiącego podstawę dokonywania przez płatnika świadczeń podatnikowi, płatnik przy obliczaniu zaliczki pomija oświadczenia i wnioski złożone uprzednio przez podatnika, z wyjątkiem wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 6 i 8
art. 32 ust. 6:
wniosek o obliczanie podatku osób do 26 lat oraz

o nie stosowaniu miesięcznych kosztów uzyskania przychodów (podstawowych i podwyższonych)
art. 32 ust. 8:
wniosek o rezygnacji z stosowania kosztów uzyskania przychodów: 50%

Oznacza to, że płatnik po ustaniu stosunku prawnego łączącego go z podatnikiem będzie nadal stosował – przy obliczaniu zaliczek od świadczeń należnych z tego stosunku (np. wypłacając dodatkowe roczne wynagrodzenie) – wniosek podatnika o obliczanie zaliczek bez stosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy PIT (ulga dla młodych) lub miesięcznych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 ustawy PIT, oraz wniosek o niestosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów.

Artykuł pochodzi z najnowszego wydania:

okladka



 

Ustawa o PDOF 15