Pracownicze koszty uzyskania przychodu

2 lipca 2021
Kategoria: Wynagrodzenia

Warunki stosowania pracowniczych kosztów uzyskania przychodu

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PDOF (art. 22 ust. 1 ustawy o PDOF). Przy ustalaniu przez pracodawcę podstawy do opodatkowania, warunkiem uwzględnienia w niej kosztów jest uzyskanie przez pracownika przychodu ze stosunku pracy. Nie ma przy tym znaczenia, czy pracownik faktycznie wykonywał pracę w danym miesiącu kalendarzowym. Zasadniczym jest, aby pracownik osiągnął przychód ze stosunku pracy. Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności (art. 12 ust. 1 ustawy o PDOF):

  • wynagrodzenia zasadnicze
  • wynagrodzenia za godziny nadliczbowe
  • różnego rodzaju dodatki
  • nagrody
  • ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i
  • wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W 2021 r. płatnik uwzględnia pracownikowi miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości:
250 zł
koszty podstawowe przysługujące w związku z uzyskaniem przychodu ze stosunku pracy/stosunków pokrewnych (art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o PDOF)

300 zł
koszty podwyższone, które przysługują, gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę; koszty te nie przysługują, gdy pracownik otrzymuje zwrot kosztów dojazdu do zakładu pracy, z wyjątkiem gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu (art. 22 ust. 2 pkt 3 i ust. 13 ustawy o PDOF). 
Zakład pracy przy obliczaniu zaliczki na podatek stosuje koszty uzyskania przychodów w podwyższonej wysokości, jeżeli pracownik złoży oświadczenie o spełnieniu warunku określonego w art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o PDOF) (art. 32 ust. 5 ustawy o PDOF). Nie ma wymogu, aby składać je co roku. Jeśli stan faktyczny wynikający z oświadczenia złożonego w latach poprzednich nie uległ zmianie, jest ono aktualne w bieżącym roku podatkowym. Płatnik (pracodawca) zaprzestaje stosowania podwyższonych kosztów pracowniczych, gdy pracownik powiadomi go o zmianach stanu faktycznego wynikającego ze złożonego wcześniej oświadczenia. Pracodawca nie może z własnej inicjatywy zaprzestać uwzględniania pracownikowi takich kosztów, nawet jeżeli wie, że pracownik nie spełnia warunków do ich stosowania.

Ograniczenie kosztów uzyskania do wysokości przychodu:
https://www.hrkadryiplace.pl/ograniczenie-kosztow-uzyskania-przy-zasilku-chorobwym-jezek-przemyslaw/


Przykład
W dniu 18 czerwca 2021 r. rozwiązano z pracownikiem umowę o pracę
na mocy porozumienia stron. W razie ustania stosunku pracy w trakcie miesiąca kalendarzowego, kosztów uzyskania przychodów nie ustala się proporcjonalnie do dni trwania zatrudnienia w tym miesiącu.

Wysokość kosztów (podstawowych i podwyższonych) ustalona jest w stałej zryczałtowanej wysokości a ustawodawca nie przewidział możliwości ich obniżania w sytuacji, gdy zatrudnienie pracownika trwa przez część miesiąca. Niższa kwota kosztów uzyskania przychodów zastosowana będzie jedynie wówczas, gdy przychód pracownika w danym miesiącu jest niższy od wysokości tych kosztów. W takiej sytuacji kwotę kosztów obniżona się do wysokości uzyskanego przychodu.

Przykład
Przez cały miesiąc kwiecień 2021 r. pracownik chorował otrzymując z tego tytułu zasiłek chorobowy z ubezpieczenia społecznego. Koszty uzyskania przychodów uwzględnia się, gdy w danym miesiącu kalendarzowym pracownik uzyskuje przychód m.in. ze stosunku pracy (wynagrodzenie za pracę, wynagrodzenia za czas choroby art. 12 ust. 1 ustawy o PDOF).
 Nie stosuje się ich, gdy w danym miesiącu wypłacany jest tylko zasiłek chorobowy (macierzyński, opiekuńczy, wyrównawczy, świadczenie rehabilitacyjne czy zasiłek z ubezpieczenia wypadkowego). Zasiłek taki stanowi bowiem przychód z innych źródeł (art. 20 ustawy o PDOF). Skoro w danym miesiącu pracodawca wypłacił pracownikowi tylko wyłącznie zasiłek, to przy obliczaniu zaliczki na podatek od tego zasiłku nie powinien uwzględniać kosztów uzyskania przychodów.

Przykład
W miesiącu lutym 2021 r. pracownik (28 lat) przebywał na urlopie bezpłatnym 
w związku z czym za dany miesiąc pracownikowi nie przysługiwało wynagrodzenie za pracę, gdyż w miesiącu tym nie świadczył pracy. Zgodnie z regulaminem wynagradzania wynagrodzenie zasadnicze wypłacane jest w ostatnim dniu danego miesiąca kalendarzowego, natomiast do 10-go dnia następnego miesiąca kalendarzowego, wypłacana jest pracownikowi premia uznaniowa. W dniu 08 lutego 2021 r. wypłacono pracownikowi premię uznaniową w wysokości: 750 zł. Pomimo tego, iż w miesiącu lutym 2021 r. pracownik nie świadczył pracy, pracodawca rozliczając zaliczkę na podatek dochodowy miał obowiązek uwzględnić koszty uzyskania przychodu oraz zastosować kwotę wolną, pod warunkiem, że pracownik złożył oświadczenie PIT-2.


Rozliczenie składkowo – podatkowe wypłaconej premii uznaniowej
przy założeniu,
 iż kup przysługują w wysokości podstawowej oraz pracownik złożył oświadczenie PIT-2:

koszty uzyskania przychodu zasady


Więcej nt zasad stosowania i pomniejszania kosztów uzyskania:

kompendium

Chcesz być na bieżąco z najnowszymi informacjami?
Zapisz się do newslettera!

"HR Kadry i płace" to blog o tematyce kadrowo/płacowej dla praktyków. Zapisując się do newslettera otrzymasz informacje o nowych wpisach na blogu oraz będziesz informowany o wszystkich aktualnych zmianach w przepisach.
W każdej chwili możesz zrezygnować z subskrypcji.
 
 
 





 

pracownicze koszty uzyskania przychodu jezek przemyslaw